Er zijn maar weinig dingen in het leven die ik écht smerig vind, naast de sneeuw die in Nederland doorgaans valt. En dat heeft te maken met – jawel – de titel van deze blog.
Mannen kennen het fenomeen urinoir van binnen en buiten. Tenminste, dat mag ik hopen. Vrouwen horen dit fenomeen minder goed te kennen. Het lijkt me sterk dat zij wel eens in een openbaar toilet per ongeluk expres tóch de mannen-WC ingelopen zijn. Wij mannen doen dat bij hen ook niet. Toch?
Als je aankomt in een openbaar mannentoilet, dan tref je daar urinoirs aan. Prachtige uitvindingen. Niks geen gehannes met een toiletbril, goed richten om tóch in de pot en niet óp de rand te plassen. Gewoon, rits open en gaan.
Veel mannen – en zo ook ik – hebben een voorkeur voor welk urinoir je neemt. Niet de eerste, die gebruikt iedereen. Maar, als iedereen dat denkt, gebruikt niemand die! Ook de tweede niet, want die is nooit doorgetrokken. Dan de derde maar. En als je geluk hebt de vierde. Komt er dan nog iemand bijstaan, dan zal hij uit beleefdheid pot nummer twee pakken. Want pot één gebruikt iedereen al. En als hij drie neemt, dan wekt dat ook bepaalde suggesties op.
Lekker boeiend, zou je zeggen. Waar het me om gaat – wat ik dus smerig vind – is dat pot nummer twee vaak niet doorgetrokken is. Kort onderzoek heeft me uitgewezen dat het soms ook bij andere urinoirs het geval is. Bah! Ik zal het maar eerlijk toegeven: ik snap die mannen niet. Door die urinoirs word het je al zo makkelijk gemaakt. Het scheelt je al zoveel tijd, neem dan ook even de moeite om door te trekken. Blijkbaar is dat teveel moeite.
Laatst betrapte ik iemand op heterdaad. Helaas kon ik hem vanuit mijn positie niet zien. Maar ik kon me er wel een voorstelling van maken. Een baard van een paar dagen, een bleek gezicht, vale ogen. Wat langer, onverzorgd haar en een pet op zijn hoofd. Een kwart naar links gedraaid. Zijn kleren oud en rafelig. Ook in zijn schoenen zitten gaten. In gedachten was ik al een naam – en een beroep – aan het bedenken. Maar een beroep, daar kwam ik niet op. Het zal vast een zwerver geweest zijn.
Na het laten van zijn behoefte hoorde ik hem niet doortrekken. Ook de kraan hoorde ik niet gaan. Wel sloeg vrij direct de deur dicht. De viespeuk. Wat voor bezigheden zou hij hebben, die belangrijker zijn dan het doorspoelen van het toilet? Wat voor een leven moest deze man wel niet hebben…
Genoeg drama. Het zal zo’n vaart niet gelopen hebben. Ook een zwerver zal hij niet geweest zijn, want bij mij op school komen – voor zover ik weet – niet voor. Zeker niet op de tweede verdieping. Maar, hierbij dan een oproep aan alle mannen: Trek gewoon ff lekker door!
Mannen kennen het fenomeen urinoir van binnen en buiten. Tenminste, dat mag ik hopen. Vrouwen horen dit fenomeen minder goed te kennen. Het lijkt me sterk dat zij wel eens in een openbaar toilet per ongeluk expres tóch de mannen-WC ingelopen zijn. Wij mannen doen dat bij hen ook niet. Toch?
Als je aankomt in een openbaar mannentoilet, dan tref je daar urinoirs aan. Prachtige uitvindingen. Niks geen gehannes met een toiletbril, goed richten om tóch in de pot en niet óp de rand te plassen. Gewoon, rits open en gaan.
Veel mannen – en zo ook ik – hebben een voorkeur voor welk urinoir je neemt. Niet de eerste, die gebruikt iedereen. Maar, als iedereen dat denkt, gebruikt niemand die! Ook de tweede niet, want die is nooit doorgetrokken. Dan de derde maar. En als je geluk hebt de vierde. Komt er dan nog iemand bijstaan, dan zal hij uit beleefdheid pot nummer twee pakken. Want pot één gebruikt iedereen al. En als hij drie neemt, dan wekt dat ook bepaalde suggesties op.
Lekker boeiend, zou je zeggen. Waar het me om gaat – wat ik dus smerig vind – is dat pot nummer twee vaak niet doorgetrokken is. Kort onderzoek heeft me uitgewezen dat het soms ook bij andere urinoirs het geval is. Bah! Ik zal het maar eerlijk toegeven: ik snap die mannen niet. Door die urinoirs word het je al zo makkelijk gemaakt. Het scheelt je al zoveel tijd, neem dan ook even de moeite om door te trekken. Blijkbaar is dat teveel moeite.
Laatst betrapte ik iemand op heterdaad. Helaas kon ik hem vanuit mijn positie niet zien. Maar ik kon me er wel een voorstelling van maken. Een baard van een paar dagen, een bleek gezicht, vale ogen. Wat langer, onverzorgd haar en een pet op zijn hoofd. Een kwart naar links gedraaid. Zijn kleren oud en rafelig. Ook in zijn schoenen zitten gaten. In gedachten was ik al een naam – en een beroep – aan het bedenken. Maar een beroep, daar kwam ik niet op. Het zal vast een zwerver geweest zijn.
Na het laten van zijn behoefte hoorde ik hem niet doortrekken. Ook de kraan hoorde ik niet gaan. Wel sloeg vrij direct de deur dicht. De viespeuk. Wat voor bezigheden zou hij hebben, die belangrijker zijn dan het doorspoelen van het toilet? Wat voor een leven moest deze man wel niet hebben…
Genoeg drama. Het zal zo’n vaart niet gelopen hebben. Ook een zwerver zal hij niet geweest zijn, want bij mij op school komen – voor zover ik weet – niet voor. Zeker niet op de tweede verdieping. Maar, hierbij dan een oproep aan alle mannen: Trek gewoon ff lekker door!
1 opmerking:
Geniale column, als ik het zo mag noemen! 5/6 sterren.
Een reactie posten