Vandaag was het weer raak met de treinen. Grote vertragingen als gevolg van sneeuwval. Sneeuw is niet zo uitzonderlijk. Op 25 maart al iets meer. En dan het idee dat het al Pasen is geweest. Misschien is het wel leuk om komende kerst een hittegolf te organiseren. En dan aankomende Pinksteren als het kan nog een Elfstedentocht. Lekker, snert met veel worst erin!
Maar ja, treinen dus. Ik geloof dat ik een van de weinige personen ben in Nederland die vandaag geen vertraging had, hoewel het niet veel scheelde. In Utrecht bijna nog mijn trein gemist. Dagelijks zit ik ongeveer twee uur in zo’n ding. Dat is best wel veel tijd, maar de trein is best wel comfortabel. Beter dan de bus, die bij elke rotonde een rondje moet draaien, in de file staat op de snelweg en over smalle dijkjes scheurt alsof het een vierbaanssnelweg is. En omdat ik toch een OV hebt maakt het financieel weinig uit of ik met de bus of de trein ga.
Ik zou wel eens een trein willen zijn. Gewoon, voor een dagje. Dan kwam een machinist me ophalen van het rangeerterrein. Zou hij me toespreken en ik gehoorzamen: ik zou gewoon starten en geen mankementen vertonen. En dat hij elke dag een ander heeft, nou ja, dat hoort er nu eenmaal bij.
In alle vroegte verwelkom ik dan de mensen die naar hun werk gaan. Laat ik mijn deuren sluiten en rij ik weg, op naar het volgende station. Daar zal ik wel weer wisselen van machinist en ook de conducteur zal wel anders zijn. Die van gister op het traject Amersfoort – Zwolle was trouwens niet zo lief. Hij ging heel hard omroepen in mijn microfoon dat we Zwolle hadden bereikt. Alsof de reizigers dat nog niet doorhadden.
Ik zou op tijd rijden, vriendelijk groeten naar alle andere treinen die ik tegenkwam. Niet te hard rijden, maar wel op tijd aankomen. Schoongemaakt worden door de mensen van het beheer en me dan extra goed voelen.
Ja, dat zou wat zijn. Maar ondertussen zou ik geen eigen wil hebben en alleen maar moeten doen wat anderen willen. Ik blij dat ik geen trein ben.
Maar ja, treinen dus. Ik geloof dat ik een van de weinige personen ben in Nederland die vandaag geen vertraging had, hoewel het niet veel scheelde. In Utrecht bijna nog mijn trein gemist. Dagelijks zit ik ongeveer twee uur in zo’n ding. Dat is best wel veel tijd, maar de trein is best wel comfortabel. Beter dan de bus, die bij elke rotonde een rondje moet draaien, in de file staat op de snelweg en over smalle dijkjes scheurt alsof het een vierbaanssnelweg is. En omdat ik toch een OV hebt maakt het financieel weinig uit of ik met de bus of de trein ga.
Ik zou wel eens een trein willen zijn. Gewoon, voor een dagje. Dan kwam een machinist me ophalen van het rangeerterrein. Zou hij me toespreken en ik gehoorzamen: ik zou gewoon starten en geen mankementen vertonen. En dat hij elke dag een ander heeft, nou ja, dat hoort er nu eenmaal bij.
In alle vroegte verwelkom ik dan de mensen die naar hun werk gaan. Laat ik mijn deuren sluiten en rij ik weg, op naar het volgende station. Daar zal ik wel weer wisselen van machinist en ook de conducteur zal wel anders zijn. Die van gister op het traject Amersfoort – Zwolle was trouwens niet zo lief. Hij ging heel hard omroepen in mijn microfoon dat we Zwolle hadden bereikt. Alsof de reizigers dat nog niet doorhadden.
Ik zou op tijd rijden, vriendelijk groeten naar alle andere treinen die ik tegenkwam. Niet te hard rijden, maar wel op tijd aankomen. Schoongemaakt worden door de mensen van het beheer en me dan extra goed voelen.
Ja, dat zou wat zijn. Maar ondertussen zou ik geen eigen wil hebben en alleen maar moeten doen wat anderen willen. Ik blij dat ik geen trein ben.
1 opmerking:
Doe je serenade eens over met was ik maar een kat ofzo...das ook grappig. Dat wens ik me namelijk eerder...Als trein moet je door weer en wind en onder de graffiti gespoten worden lijkt me ook niet plesant...
maar tja..liever jezelf zijn hè..hoe moeilijk dat soms kan zijn:S
Een reactie posten