Projectie

Ontdekkingen doen over jezelf zijn niet zo leuk. Tenminste, soms zijn ze dat niet: ze zijn confronterend. En die confrontatie is niet eenmalig. Nee, vaak kom je jezelf meerdere keren tegen, of betrap je jezelf op het doen van datgene waar je je zo aan irriteert.

Ik projecteer bijvoorbeeld nog wel eens. Projecteren wil zeggen: eigen gedachten en gevoelens 'projecteren' op een ander persoon. Dat is het beste duidelijk te maken met een praktijkvoorbeeld. Ik heb de neiging om te zeggen: 'iedereen kijkt steeds naar me'. Alsof ik een opvallende verschijning ben en iedereen daar op let. Alsof ik een bijzondere attractie ben in het park van het leven, waar iedereen een foto van wil. Terwijl, feitelijk, ik steeds naar andere mensen kijk en ze aankijk/staar.

Dat ik dat doe, wist ik al langer. Ik kan gewoon niet zo goed nergens heen kijken. Vooral in de trein is dat lastig. Ik ga gewoon mensen aan zitten kijken. De projectie is echter dat ik denk dat zij mij steeds aankijken (dat kan ik alleen maar weten als ik zelf ook kijk). Dat is vaak helemaal niet het geval. En als ze kijken, dan is dat vooral omdat ik éérst keek.

Het gevolg van die projectie is dat ik mezelf soms nogal ongemakkelijk ga voelen (en de ander vast ook, omdat ik steeds kijk). Want ja, als iedereen op je let, dan moet je wel goed je best doen. Dan moet je geen rare dingen doen. Dus doe je maar niets.

Er zijn vast wel meer dingen die ik op anderen projecteer soms (wat ben je chagrijnig; jij neemt ook niet vaak je verantwoordelijkheid; wat doe je moeilijk, etc.). Gelukkig ben ik niet de enige die daar last van heeft. ;-)

Realiteitszin #3 - het duizelt wel

Het zal niet onbekend zijn dat ik hou van stevig nadenken, vragen stellen en willen weten wat er nou achter iets zit. Doorgaans is het een positieve eigenschap, want zo kom je nog eens ergens. Het heeft echter ook grote nadelen. Zeker ook als gelooft. Want daar houden de antwoorden gewoon op.

Nadenken over de realiteit van het geloof hier in deze werkelijkheid is niet zo'n probleem. Dat is tastbaar, redeneerbaar. Het wordt voor mij vervelend zodra het over God gaat. Die past nu eenmaal niet in een specifiek plaatje. Want ja, God, hoe kun je dat eigenlijk omschrijven? Volgens mij hebben ook de Oosters-geörienteerde mensen onder ons daar last van. God zit dan in de natuur. Dat is ook een uitweg.

Eeuwigheid, da's lang. Zodra ik over een begrip als 'eeuwigheid' ga nadenken, dan val ik stil. Ik klap spontaan dicht. Ik kan er helemaal niets mee. De vragen zijn eindeloos, maar geen enkel antwoord lijkt voldoende.

Ik bedoel, het is allemaal wel mooi hoor. Eeuwigheid, God, specifieke eigenschappen die je aan God toeschrijft, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Yes, ik geloof het allemaal, omdat ik nou eenmaal niet anders kan. Maar zodra ik er bij ga nadenken gaat het fout.

De duivel. Dat is de tegenspeler van God. Een realiteit in de werkelijkheid, ook dat kan ik niet ontkennen. Maar hoe is de duivel dan ontstaan? Aanwijzingen uit de bijbel suggereren dat hij van eeuwigheid aan bij God was, een engel. Maar toch kwam hij in opstand. Wat zegt dat over de betrouwbaarheid van de engelen nu? En als er dan een geestelijke strijd is, dan stel ik me dat voor als oorlog. Het lijkt me sterk dat ze die geestelijke strijd in de hemelse gewesten uitvechten door te klaverjassen. Maar, bij oorlog vallen doden, toch? Zijn engelen dan ook sterfelijk? Zo nee, wat is dan het nut van een oorlog? Want ophouden doet hij niet. Beide kanten gaan immers niet dood. En kunnen ze die geestelijke strijd dan ook niet gewoon bij zich houden? Moet dat weer over de rug van mensen? Of zou dat de enige plaats zijn waar ze fatsoenlijk kunnen vechten? Transformers here we come.

Zulke vragen zijn nog maar het topje van de ijsberg. Het gaat dezelfde kant uit als ik ga nadenken over de tijdsdimensie en God. Mooie verbanden zitten daartussen, maar ondertussen staat God buiten de tijd. Zou Hij dan overal tegelijk zijn? Kunnen wij dat ook als we dood zijn? Wat gebeurt er überhaupt als we dood gaan? En wat nu als je gecremeerd bent, mis je dan toevallig de lichamelijke opstandig? Of zou dat een teken zijn dat die niet waar kan zijn. Tegengehouden door de realiteit. (Dat lijkt me overigens niet).

En hoe zou Jezus reageren als bij Zijn terugkomst de halve wereldbevolking op de maan (of op Mars) vertoeft? Of als er toevallig net een astronautenmissie aan de gang is naar een ander sterrenstelsel. Missen die dan volledig alle gebeurtenissen als ze niet geloven? En als ze wel geloven, worden ze dan ook eventueel opgenomen?

En toch kan ik niet anders dan aannemen dat het waar is.

Realiteitszin #2 / Lezen voor het slapen gaan

Ik begin de nare gewoonte te ontwikkelen om voor het slapen nog even een paar bladzijden te lezen uit een boek. Meestal is dat een leesboek. Ter ontspanning. Werkt prima, ik slaap er iets sneller van in. Niet heel veel.

Vanavond begon ik aan de laatste paar bladzijden van mijn boek over intelligente mensen. Een psycholoog heeft een aardig boek geschreven waarin ik mezelf sterk herken. Ik kan goed uit de voeten met zijn tips en verhalen, hoewel ik het over het algemeen wel een beetje plat (plat in de zin van: te aards) vind. In het kader van: there's gotta be more to life.

Blijkt meneer de wetenschapper het niet mee eens! Hij introduceert namelijk de theorie van het niets. En om maar meteen met de deur in huis te vallen: 'Zielsverhuizing, reïncarnatie, eeuwig leven, aanschijn van God - het is niet aannemelijk. Het zijn verkrampte zingevingsconstructen, wensdromen om de nuchtere waarheid te ontlopen.' Dat je het weet!

Gelukkig komt er een wel doordacht vervolg antwoord: 'Dé zin van het leven bestaat niet, maar naar mijn mening is een persoonlijke zingeving essentieel in een mensenleven, een must. Een persoonlijk doel geeft kracht en motivatie en relativeert ziekte en tegenslag.' (...) 'Het menselijk brein bijvoorbeeld is 'gewoon' een product van de voortschrijdende evolutie, we spreken van bewustzijn toen zelfreflectie mogelijk werd, toen wijzelf het object werden van ons eigen denken en waarnemen.' Vervolgens in één adem een kort - argumentloos - verhaal dat de evolutietheorie én de bijbehorende Bigbang-theorie de verklaring vormen van ons leven.

En dat vind ik van een zelftoegedicht intelligent persoon jammer. Als een olifant huishouden in de religieuze porseleinkast is niet zo moeilijk. Een aantal uitspraken doen waarom God niet zou bestaan eveneens. De kille, wetenschappelijke, manier van kijken zegt daar veel over. Overhaaste generalisatie en kromme vergelijkingen zijn het gevolg. Vroeger was ik nog wel eens onder de indruk van dat soort mensen. Een hoop bombarie. Tegenwoordig lig ik er niet meer wakker van (hoewel het me nu wel van slapen afhoudt).

Maar ach, misschien is dit allemaal ook wel een persoonlijke keuze van hem. Het is zijn manier om te dealen met de werkelijkheid. Om de pijn van het niets te verzachten. Het is in elk geval wel makkelijk. Beweren dat er niets is verlost je inderdaad van een hoop ellende. Je hoeft nergens voor te leven. Maar maakt dat het waard? Sterker nog; is het waar?

Gelukkig ben ik door het lezen van zijn boek tot inzicht gekomen dat ik intelligent genoeg ben om mijn eigen keuzes te maken. En bovendien; ik ben nog nooit aannemelijk overtuigd dat God niet zou bestaan. Want wat pleit nu eigenlijk voor het niet-bestaan van God?

Realiteitszin

We are so beautiful when we sleep,
Hearts of gold and eyes so.. deep, deep, deep.
But love won't cure the chaos, and hope won't hide the loss,
And peace is not the heroine that shouts above the cause.
And love is wild for reasons, and hope though short in sight,
Might be the only thing that wakes you by surprise
surprise, surprise, surprise.

Songteksten zijn voor mij altijd een goede manier geweest om uitdrukking te geven aan gevoel, of emotie. Soms maken ze me dingen duidelijk, op andere momenten verwoorden ze wat ik voel. Een beetje afhankelijk is het wel, maar het is altijd beter dan niets.

Als gevolg hiervan krijg ik dus ook regelmatig inspiratie tot nadenken: iets spreekt me aan. Waarom spreekt het me aan? Wat zou ik er mee kunnen? Soms kan ik er bar weinig mee. Dan moet je dat volgens mij ook niet proberen.

Soms kan je er echter wel wat mee. Recentelijk kocht ik de CD 'Good Monsters' van Jars of Clay. Die gasten staan altijd hoog in mijn achting en deze klonk in de winkel ook wel aardig. En hoewel het even wennen was (een stuk moderner dan normaal) sprak ook dit keer weer de kracht van de teksten me aan.

Wat me in dit geval aansprak was het realiteitsbesef. Liefde, hoop en vrede zijn allemaal mooie begrippen. Om te krijgen, hebben of uit te delen. Maar tegelijk lossen ze uit zichzelf niet de problemen op die er zijn. Als je depressief bent, dan is het erg waardevol om onvoorwaardelijke liefde te ontvangen, te weten dat je er mag zijn. Soms lost dat het probleem op, maar soms niet. Dan is het een noodoplossing, waardoor je de oorzaken aan kan pakken.

Zo is het volgens mij met veel meer dingen, maar het lijkt vaak alsof mensen alleen maar genoegen nemen met de tijdelijke oplossing. Dan wordt je een bodemloze put, waar je steeds maar dingen in moet blijven gieten. En dat lijkt me niet de bedoeling.

Commentaar

Het leveren van commentaar gaat de meeste mensen makkelijk af. En toegegeven, ook ik kan er een aardig wat van. Het is nu eenmaal simpel om commentaar te leveren. Iets is niet mooi, lelijk, voldoet nét niet aan je verwachtingen of is simpelweg afgrijselijk. Voor jou dan.

Want wat voor jou zo is, hoeft voor een ander niet te zijn. Persoonlijk kan ik vrij slecht tegen die gedachte (ik vind dat sommige dingen gewoon écht lelijk zijn (en sommige mensen écht dom)). Maar ik zal er mee moeten leren leven dat mensen nu eenmaal allemaal verschillend zijn. En dus verschillende dingen maken en leuk vinden.

Dat maakt commentaar geven zo makkelijk. Bij schilderijen, maar ook bij geschreven tekst of bij muziek. 'Ja, nee, ik vind het toch niet zo mooi.' 'Het spreekt me niet zo aan.' 'Ik vind deze partij niet zo mooi.' 'Oh, die stem past écht niet bij dat liedje'. Vooral qua muziek kan ik er zelf ook wat van. Dat krijg je nu eenmaal als je je er mee bezig houdt. En toch. Commentaar leveren is makkelijk, maar het zelf doen, dat valt vaak tegen in de praktijk.

Adapter

Links van me liggen twee adapters. Een van 500mA en een van 200mA. Mocht dat je wat interesseren. Ik vind adapters fascinerend. Dat komt onder andere omdat ik een totale leek ben op het gebied van elektronica, maar dat terzijde. Wat ik er van begrijp is dat je er ongeveer 220V inknalt en dat er bij deze maar 9V uitkomt. En dan kan je ook nog eens kiezen uit wissel- en gelijkstroom, diverse ampèrages (ik ga er vanuit dat je het ongeveer zo schrijft) en dus ook de hoeveelheid Watt die omgezet wordt. Daar zet je dan een apparaatje mee aan de gang, zoals in mijn geval een stemapparaat voor de gitaar. Maar ook de telefoonoplader doet hetzelfde.

Het principe erachter is dat je bijvoorbeeld de telefoon niet rechtstreeks op het lichtnet aan kunt sluiten. Daar is 'ie niet voor gebouwd.

Zou het ook zo werken met God, Jezus en de bijbel?

Bezinning

Da's een raar iets. Over dingen nadenken en vervolgens van mening veranderen.

Of dingen laten bezinken en na twee maanden ineens heel anders in de situatie staan.

Kun je dan nog wel vertrouwen op jezelf? Als je toch steeds iets anders vindt?

Leven

"Je blog is dood."
"Ik weet het. Te druk met dingen doen. Mooie dingen."

Ik doe best veel de laatste tijd, maar ik krijg er geen woorden voor. Het is niet te beschrijven, maar wel genieten. Om de zaken eens om te draaien, want meestal is het andersom. Veel ontdekkingen moeten nog een plaatsje krijgen, of worden op een andere manier verwerkt.

Maar eigenlijk is zo'n blog ook een hype. In mijn geval een ietwat langdurige hype. I keep on tryin'. :)

Staan voor je geloof

Als christenjongere in deze maatschappij heb je het niet altijd makkelijk. In de klas ben je een van de weinigen die gelooft en als je daar dan voor uit komt dan lig je eruit! Dat maakt het niet makkelijk om christen te zijn. Het liefst zou je een veilige omgeving hebben, waarin je geaccepteerd wordt, waar iedereen ook hetzelfde gevoel heeft. Waar je samen over het geloof kunt praten! Het allermooiste daaraan is, die plek bestaat! Want dat is de kerk! Helaas kun je daar soms weinig mee. De kerk, dat is wel leuk, maar daar heb ik niet zoveel aan. De taal die ze spreken staat ver af van mijn dagelijkse (school)werkelijkheid. Bovendien, wat ze zeggen in de kerk geloof ik wel, en ik wil dat ook echt wel doen, maar het lukt me gewoon niet. De omgeving legt zoveel druk op me!

Ik kan me dat goed voorstellen. ‘Gelukkig’ ben je niet de enige die daar last van heeft. De gemeente van Filippi (in het oude Griekenland) had daar ook last van. De wereld trok heel hard aan ze en Paulus had dat ook door. Hij schrijft ze daarom een brief. In die brief roept hij de mensen op om eensgezind te zijn, te luisteren naar de anderen en geen ruzie te zoeken. Door anders te zijn onder de mensen hoopt Paulus dat ze op zullen vallen. Door anders te zijn onder de mensen zullen ze respect krijgen, mogelijkheden om te vertellen wáárom ze anders zijn. Het sleutelwoord daarin is liefde. Dat is de uitdaging voor ons, nu. Maar dat kun je niet alleen! Daar heb je twee dingen voor nodig, de Heilige Geest die je kracht geeft en een gemeenschap die je ondersteunt, de kerk! Daar komen we samen om kracht op te doen, om samen sterk te zijn tegen de verleidingen. Misschien een uitdaging?

[post 50!]