Ontdekkingen doen over jezelf zijn niet zo leuk. Tenminste, soms zijn ze dat niet: ze zijn confronterend. En die confrontatie is niet eenmalig. Nee, vaak kom je jezelf meerdere keren tegen, of betrap je jezelf op het doen van datgene waar je je zo aan irriteert.
Ik projecteer bijvoorbeeld nog wel eens. Projecteren wil zeggen: eigen gedachten en gevoelens 'projecteren' op een ander persoon. Dat is het beste duidelijk te maken met een praktijkvoorbeeld. Ik heb de neiging om te zeggen: 'iedereen kijkt steeds naar me'. Alsof ik een opvallende verschijning ben en iedereen daar op let. Alsof ik een bijzondere attractie ben in het park van het leven, waar iedereen een foto van wil. Terwijl, feitelijk, ik steeds naar andere mensen kijk en ze aankijk/staar.
Dat ik dat doe, wist ik al langer. Ik kan gewoon niet zo goed nergens heen kijken. Vooral in de trein is dat lastig. Ik ga gewoon mensen aan zitten kijken. De projectie is echter dat ik denk dat zij mij steeds aankijken (dat kan ik alleen maar weten als ik zelf ook kijk). Dat is vaak helemaal niet het geval. En als ze kijken, dan is dat vooral omdat ik éérst keek.
Het gevolg van die projectie is dat ik mezelf soms nogal ongemakkelijk ga voelen (en de ander vast ook, omdat ik steeds kijk). Want ja, als iedereen op je let, dan moet je wel goed je best doen. Dan moet je geen rare dingen doen. Dus doe je maar niets.
Er zijn vast wel meer dingen die ik op anderen projecteer soms (wat ben je chagrijnig; jij neemt ook niet vaak je verantwoordelijkheid; wat doe je moeilijk, etc.). Gelukkig ben ik niet de enige die daar last van heeft. ;-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten