Het zal niet onbekend zijn dat ik hou van stevig nadenken, vragen stellen en willen weten wat er nou achter iets zit. Doorgaans is het een positieve eigenschap, want zo kom je nog eens ergens. Het heeft echter ook grote nadelen. Zeker ook als gelooft. Want daar houden de antwoorden gewoon op.
Nadenken over de realiteit van het geloof hier in deze werkelijkheid is niet zo'n probleem. Dat is tastbaar, redeneerbaar. Het wordt voor mij vervelend zodra het over God gaat. Die past nu eenmaal niet in een specifiek plaatje. Want ja, God, hoe kun je dat eigenlijk omschrijven? Volgens mij hebben ook de Oosters-geörienteerde mensen onder ons daar last van. God zit dan in de natuur. Dat is ook een uitweg.
Eeuwigheid, da's lang. Zodra ik over een begrip als 'eeuwigheid' ga nadenken, dan val ik stil. Ik klap spontaan dicht. Ik kan er helemaal niets mee. De vragen zijn eindeloos, maar geen enkel antwoord lijkt voldoende.
Ik bedoel, het is allemaal wel mooi hoor. Eeuwigheid, God, specifieke eigenschappen die je aan God toeschrijft, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Yes, ik geloof het allemaal, omdat ik nou eenmaal niet anders kan. Maar zodra ik er bij ga nadenken gaat het fout.
De duivel. Dat is de tegenspeler van God. Een realiteit in de werkelijkheid, ook dat kan ik niet ontkennen. Maar hoe is de duivel dan ontstaan? Aanwijzingen uit de bijbel suggereren dat hij van eeuwigheid aan bij God was, een engel. Maar toch kwam hij in opstand. Wat zegt dat over de betrouwbaarheid van de engelen nu? En als er dan een geestelijke strijd is, dan stel ik me dat voor als oorlog. Het lijkt me sterk dat ze die geestelijke strijd in de hemelse gewesten uitvechten door te klaverjassen. Maar, bij oorlog vallen doden, toch? Zijn engelen dan ook sterfelijk? Zo nee, wat is dan het nut van een oorlog? Want ophouden doet hij niet. Beide kanten gaan immers niet dood. En kunnen ze die geestelijke strijd dan ook niet gewoon bij zich houden? Moet dat weer over de rug van mensen? Of zou dat de enige plaats zijn waar ze fatsoenlijk kunnen vechten? Transformers here we come.
Zulke vragen zijn nog maar het topje van de ijsberg. Het gaat dezelfde kant uit als ik ga nadenken over de tijdsdimensie en God. Mooie verbanden zitten daartussen, maar ondertussen staat God buiten de tijd. Zou Hij dan overal tegelijk zijn? Kunnen wij dat ook als we dood zijn? Wat gebeurt er überhaupt als we dood gaan? En wat nu als je gecremeerd bent, mis je dan toevallig de lichamelijke opstandig? Of zou dat een teken zijn dat die niet waar kan zijn. Tegengehouden door de realiteit. (Dat lijkt me overigens niet).
En hoe zou Jezus reageren als bij Zijn terugkomst de halve wereldbevolking op de maan (of op Mars) vertoeft? Of als er toevallig net een astronautenmissie aan de gang is naar een ander sterrenstelsel. Missen die dan volledig alle gebeurtenissen als ze niet geloven? En als ze wel geloven, worden ze dan ook eventueel opgenomen?
En toch kan ik niet anders dan aannemen dat het waar is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten