Realiteitszin

We are so beautiful when we sleep,
Hearts of gold and eyes so.. deep, deep, deep.
But love won't cure the chaos, and hope won't hide the loss,
And peace is not the heroine that shouts above the cause.
And love is wild for reasons, and hope though short in sight,
Might be the only thing that wakes you by surprise
surprise, surprise, surprise.

Songteksten zijn voor mij altijd een goede manier geweest om uitdrukking te geven aan gevoel, of emotie. Soms maken ze me dingen duidelijk, op andere momenten verwoorden ze wat ik voel. Een beetje afhankelijk is het wel, maar het is altijd beter dan niets.

Als gevolg hiervan krijg ik dus ook regelmatig inspiratie tot nadenken: iets spreekt me aan. Waarom spreekt het me aan? Wat zou ik er mee kunnen? Soms kan ik er bar weinig mee. Dan moet je dat volgens mij ook niet proberen.

Soms kan je er echter wel wat mee. Recentelijk kocht ik de CD 'Good Monsters' van Jars of Clay. Die gasten staan altijd hoog in mijn achting en deze klonk in de winkel ook wel aardig. En hoewel het even wennen was (een stuk moderner dan normaal) sprak ook dit keer weer de kracht van de teksten me aan.

Wat me in dit geval aansprak was het realiteitsbesef. Liefde, hoop en vrede zijn allemaal mooie begrippen. Om te krijgen, hebben of uit te delen. Maar tegelijk lossen ze uit zichzelf niet de problemen op die er zijn. Als je depressief bent, dan is het erg waardevol om onvoorwaardelijke liefde te ontvangen, te weten dat je er mag zijn. Soms lost dat het probleem op, maar soms niet. Dan is het een noodoplossing, waardoor je de oorzaken aan kan pakken.

Zo is het volgens mij met veel meer dingen, maar het lijkt vaak alsof mensen alleen maar genoegen nemen met de tijdelijke oplossing. Dan wordt je een bodemloze put, waar je steeds maar dingen in moet blijven gieten. En dat lijkt me niet de bedoeling.