Staan voor je geloof

Als christenjongere in deze maatschappij heb je het niet altijd makkelijk. In de klas ben je een van de weinigen die gelooft en als je daar dan voor uit komt dan lig je eruit! Dat maakt het niet makkelijk om christen te zijn. Het liefst zou je een veilige omgeving hebben, waarin je geaccepteerd wordt, waar iedereen ook hetzelfde gevoel heeft. Waar je samen over het geloof kunt praten! Het allermooiste daaraan is, die plek bestaat! Want dat is de kerk! Helaas kun je daar soms weinig mee. De kerk, dat is wel leuk, maar daar heb ik niet zoveel aan. De taal die ze spreken staat ver af van mijn dagelijkse (school)werkelijkheid. Bovendien, wat ze zeggen in de kerk geloof ik wel, en ik wil dat ook echt wel doen, maar het lukt me gewoon niet. De omgeving legt zoveel druk op me!

Ik kan me dat goed voorstellen. ‘Gelukkig’ ben je niet de enige die daar last van heeft. De gemeente van Filippi (in het oude Griekenland) had daar ook last van. De wereld trok heel hard aan ze en Paulus had dat ook door. Hij schrijft ze daarom een brief. In die brief roept hij de mensen op om eensgezind te zijn, te luisteren naar de anderen en geen ruzie te zoeken. Door anders te zijn onder de mensen hoopt Paulus dat ze op zullen vallen. Door anders te zijn onder de mensen zullen ze respect krijgen, mogelijkheden om te vertellen wáárom ze anders zijn. Het sleutelwoord daarin is liefde. Dat is de uitdaging voor ons, nu. Maar dat kun je niet alleen! Daar heb je twee dingen voor nodig, de Heilige Geest die je kracht geeft en een gemeenschap die je ondersteunt, de kerk! Daar komen we samen om kracht op te doen, om samen sterk te zijn tegen de verleidingen. Misschien een uitdaging?

[post 50!]