Ik ben reformatorisch?

Je kunt lang nadenken over wat het nu betekent om reformatorisch of gereformeerd te zijn. Dat doe ik dan ook al een tijdje en ik ben tot de conclusie gekomen dat er twee manieren zijn om gereformeerd te zijn. De eerste manier is om de punten die men in de reformatie veranderd heeft na te volgen, uit te werken en te bewaren. Dat is wat veel kerken doen. Zij houden (soms stijf) vast aan hun traditie, want zo was die in de reformatie. Precies, zo was die in de reformatie.

De tweede manier is om te handelen in de lijn van de reformatie. Daarbij kijk je naar het waarom van de reformatie en de punten die ze aanpakten. In de 16e eeuwse reformatie zetten diverse personen zich af tegen de leer en wandel van de toenmalige hoofdkerk, de Rooms-Katholieke. Zij keren met deze reformatie terug naar de wortels van het christendom en sluiten aan bij waar de mensen in die tijd zaten. En die gedachte vind ik bij uitstek gereformeerd.

Dat sluit namelijk niet uit dat er later geen reformaties meer hoeven zijn. Ook ná de 16e eeuwse reformatie zijn er nog verscheidene geweest. Men bracht een correctie aan op voorgaande generaties, omdat ontdekt werd dat men dichter bij de Bijbel, bij God kon leven. Zo zou ook Calvijn het gewild hebben. Hij was immers reformator.

Voor vandaag zou er ook een reformatie kunnen plaatsvinden, binnen de gereformeerde kerk, maar ook in evangelische kringen. Een omwenteling in ons denken, waarbij we terugkeren naar wat de bijbel zegt. Die reformatie gaat al een tijdje sluimerend, maar het kan zo ineens omslaan. Wie zal het zeggen?

Ik ga in elk geval mijn eigen straatje reformeren. Dat betekent soms afstand nemen van wat de kerk doet. Ik probeer de doelen na te streven die de reformatoren stelden: terug naar Gods hart. Hoe? Dat is een zoektocht..