Een aantal levensbeschouwelijke vragen. Hier de antwoorden:
Ik geloof in God. Sterker nog; in één God. Tegenwoordig schijnt dat raar te zijn. En geloof je al in één God, dan zit die God in jezelf, daar moet je mee in contact komen. Nou, daar geloof ik dan weer niet in. Ik geloof wel dat God in mij woont, maar dat is niet iets vanzelfsprekends. Dat heet genade. In het dagelijks leven ben ik een veels te krampachtige volgeling van Jezus Christus. Inspiratie put ik uit mensen om me heen, uit verhalen over vroeger en uit de gedachtengangen van Søren Kierkegaard, Alvin Plantinga, Socrates en William Ockham. Inspiratie vind ik belangrijk, het maakt het leven nog een beetje draaglijk. Inspiratie komt bij mij pas zo rond de klok van elven, bedtijd voor de meeste mensen – en ook voor mij. Dat frustreert soms wel eens, omdat je dan niet kan slapen: je moet immers je inspiratie benutten.
Ik heb het geluk gehad dat ik altijd al opgegroeid ben in een christelijke omgeving, met diverse waarden en normen en veel contacten. Daar ben ik echt wel dankbaar voor. En zo met de loop der tijd groeit dan op een of andere manier wat geloof, en dat ontkiemt. Totdat je voor jezelf besluit dat het echt waar is. Sterker nog; ik kan inmiddels niet anders meer. Via vrienden heb ik veel geleerd en ontdekt. Met de kerk heb ik de laatste tijd iets meer moeite.
Wat ik echt belangrijk vind – qua normen en waarden – is dat iedereen ruimte krijgt om zichzelf te zijn, te ontplooien en te leven. Ook al is dat soms lastig, omdat je dan zelf niet altijd veel ruimte overhoudt. Ik heb niet zoveel op met vrijheid van meningsuiting. Sommige mensen lijken niet eens in staat een fatsoenlijke mening te kunnen onderbouwen. Respect is ook mooi, maar dat moet je verdienen. Op naar het post-postmodernisme!
Het schijnt zelfs dat het leven zin heeft, ook al twijfel ik daar soms wel eens aan. Vandaag leef je nog, morgen kan je dood zijn. Heeft dat zin? Ik heb ontdekt dat de zin van het leven niet zit in deze zichtbare werkelijkheid. Om het kort te houden: er is méér. Voldoening krijg je door de wegen van je hart te volgen. Leef niet voor jezelf, dan raak je verstrikt. Gemeenschap vind ik in dit verband ook een belangrijk begrip. Maar bovenal; leef op je mogelijkheden. Overschat jezelf niet, maar wees wijs en zoek de HEER.
Ik droom graag. Dromen en fantasie zijn interessant. Ze laten je iets zien van jezelf, vaak onbewust. Heb je wel eens nagedacht over het ontstaan van gedachten? Mijn droom is dat de Kerk zich verenigd in verdeeldheid. Het is nonsens om te denken dat we weer één kerk kunnen vormen. En als die kerk er komt, dan wil ik er geen lid van zijn. Maar samenwerken lijkt me goed. Samen het Lichaam vormen waarvoor we bedoeld zijn. Om onze taken op te pakken, ieder op z’n plek. Daarmee hoop en droom ik dus ook dat ik mijn plek mag vinden, waar die ook zal zijn.
Ik heb het geluk gehad dat ik altijd al opgegroeid ben in een christelijke omgeving, met diverse waarden en normen en veel contacten. Daar ben ik echt wel dankbaar voor. En zo met de loop der tijd groeit dan op een of andere manier wat geloof, en dat ontkiemt. Totdat je voor jezelf besluit dat het echt waar is. Sterker nog; ik kan inmiddels niet anders meer. Via vrienden heb ik veel geleerd en ontdekt. Met de kerk heb ik de laatste tijd iets meer moeite.
Wat ik echt belangrijk vind – qua normen en waarden – is dat iedereen ruimte krijgt om zichzelf te zijn, te ontplooien en te leven. Ook al is dat soms lastig, omdat je dan zelf niet altijd veel ruimte overhoudt. Ik heb niet zoveel op met vrijheid van meningsuiting. Sommige mensen lijken niet eens in staat een fatsoenlijke mening te kunnen onderbouwen. Respect is ook mooi, maar dat moet je verdienen. Op naar het post-postmodernisme!
Het schijnt zelfs dat het leven zin heeft, ook al twijfel ik daar soms wel eens aan. Vandaag leef je nog, morgen kan je dood zijn. Heeft dat zin? Ik heb ontdekt dat de zin van het leven niet zit in deze zichtbare werkelijkheid. Om het kort te houden: er is méér. Voldoening krijg je door de wegen van je hart te volgen. Leef niet voor jezelf, dan raak je verstrikt. Gemeenschap vind ik in dit verband ook een belangrijk begrip. Maar bovenal; leef op je mogelijkheden. Overschat jezelf niet, maar wees wijs en zoek de HEER.
Ik droom graag. Dromen en fantasie zijn interessant. Ze laten je iets zien van jezelf, vaak onbewust. Heb je wel eens nagedacht over het ontstaan van gedachten? Mijn droom is dat de Kerk zich verenigd in verdeeldheid. Het is nonsens om te denken dat we weer één kerk kunnen vormen. En als die kerk er komt, dan wil ik er geen lid van zijn. Maar samenwerken lijkt me goed. Samen het Lichaam vormen waarvoor we bedoeld zijn. Om onze taken op te pakken, ieder op z’n plek. Daarmee hoop en droom ik dus ook dat ik mijn plek mag vinden, waar die ook zal zijn.
[het is een beetje hak-op-de-tak, maar ik denk dat je de vragen er ook wel uithaalt.]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten