Donderdagavond, iets voor half 8. Ik stap een kerk binnen waar ik pas één keer eerder ben geweest. Dit keer ben ik samen met Mieke. Voor haar is het de eerste keer. Best spannend. In de kerk zitten nog niet veel mensen. We nemen plaats een beetje achterin.
Als de mis begint, gaan we staan. Veel gebeurtenissen in de dienst zijn me totaal vreemd. Wij doen dat heel anders. Sowieso doen we andere dingen. Toch zijn er een hoop dingen die me aanspreken. Zoals het koor, dat veelstemmig in het Latijn een eerbiedige sfeer oproept. De wisselzang tussen koor en cantor. De diverse formulieren die gelezen worden. De teksten van de liederen, hoewel vaak in Latijn gezongen spreken vol ontzag over God. Regelmatig klinkt: Ubi caritas et amor, Deus ibi est (Waar vriendschap en liefde zijn, daar is God). Hij krijgt alle eer in deze dienst.
Vrijdagavond, iets voor half 8. Ik stap een kerk binnen. De kerk waar ik mijn hele leven al kom. Samen met mijn vrienden zoeken we een plaats. We zitten achterin, voor de verandering. Het is redelijk druk in de kerk, gelukkig maar.
Als de dienst begint gaan we staan. De gebeurtenissen in de dienst draaien zich af, precies als altijd. Zingen met het orgel, bidden om verlichting door de Geest. Dan volgt een preek. Weer zingen. Lezing van het Avondmaalsformulier en bediening van het Sacrament. Vier tafels lang. In tegenstelling tot donderdag, waar men uit de banken opstond om vooraan een hostie te halen.
De sfeer is kouder, meer gericht op het Woord. Dat is ook te merken aan de rol van de predikant. Waar in de Katholieke kerk er veel betrokkenen zijn in het leiden van de dienst, lijkt de protestantse eredienst wel een one-man-show. Veel meer gericht op het luisteren. Niet op het zien, ruiken of proeven. Hoewel, met het Avondmaal is dat wel anders. In elk geval krijgt God alle eer in deze dienst.
Ik werd meegenomen op donderdag. In een reis naar met Mysterie van Christus. Vol eerbied en ontzag werd op verschillende manieren mijn aandacht getrokken en mijn hart vervuld. En dat terwijl ik niet deelnam aan de Eucharistie.
Vrijdagavond zat ik te luisteren, als een aanhoorder van het Woord. Trok het langs me heen, maar kwam het niet dichtbij. Pas in de bediening van het Sacrament werd ik een actieve speler in de dienst.
Als de mis begint, gaan we staan. Veel gebeurtenissen in de dienst zijn me totaal vreemd. Wij doen dat heel anders. Sowieso doen we andere dingen. Toch zijn er een hoop dingen die me aanspreken. Zoals het koor, dat veelstemmig in het Latijn een eerbiedige sfeer oproept. De wisselzang tussen koor en cantor. De diverse formulieren die gelezen worden. De teksten van de liederen, hoewel vaak in Latijn gezongen spreken vol ontzag over God. Regelmatig klinkt: Ubi caritas et amor, Deus ibi est (Waar vriendschap en liefde zijn, daar is God). Hij krijgt alle eer in deze dienst.
Vrijdagavond, iets voor half 8. Ik stap een kerk binnen. De kerk waar ik mijn hele leven al kom. Samen met mijn vrienden zoeken we een plaats. We zitten achterin, voor de verandering. Het is redelijk druk in de kerk, gelukkig maar.
Als de dienst begint gaan we staan. De gebeurtenissen in de dienst draaien zich af, precies als altijd. Zingen met het orgel, bidden om verlichting door de Geest. Dan volgt een preek. Weer zingen. Lezing van het Avondmaalsformulier en bediening van het Sacrament. Vier tafels lang. In tegenstelling tot donderdag, waar men uit de banken opstond om vooraan een hostie te halen.
De sfeer is kouder, meer gericht op het Woord. Dat is ook te merken aan de rol van de predikant. Waar in de Katholieke kerk er veel betrokkenen zijn in het leiden van de dienst, lijkt de protestantse eredienst wel een one-man-show. Veel meer gericht op het luisteren. Niet op het zien, ruiken of proeven. Hoewel, met het Avondmaal is dat wel anders. In elk geval krijgt God alle eer in deze dienst.
Ik werd meegenomen op donderdag. In een reis naar met Mysterie van Christus. Vol eerbied en ontzag werd op verschillende manieren mijn aandacht getrokken en mijn hart vervuld. En dat terwijl ik niet deelnam aan de Eucharistie.
Vrijdagavond zat ik te luisteren, als een aanhoorder van het Woord. Trok het langs me heen, maar kwam het niet dichtbij. Pas in de bediening van het Sacrament werd ik een actieve speler in de dienst.
Natuurlijk kan ik ook veel kanttekeningen plaatsen bij de gang van zaken (en inhoud) in de Mis, maar het Mysterie van Christus werd op een bijzondere manier tegenwoordig gemaakt. Ik waardeer het wel. Kunnen we enkele elementen uit zo’n mis ook niet invoegen in mijn traditie?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten