We are so beautiful when we sleep,
Hearts of gold and eyes so.. deep, deep, deep.
But love won't cure the chaos, and hope won't hide the loss,
And peace is not the heroine that shouts above the cause.
And love is wild for reasons, and hope though short in sight,
Might be the only thing that wakes you by surprise
surprise, surprise, surprise.
Songteksten zijn voor mij altijd een goede manier geweest om uitdrukking te geven aan gevoel, of emotie. Soms maken ze me dingen duidelijk, op andere momenten verwoorden ze wat ik voel. Een beetje afhankelijk is het wel, maar het is altijd beter dan niets.
Als gevolg hiervan krijg ik dus ook regelmatig inspiratie tot nadenken: iets spreekt me aan. Waarom spreekt het me aan? Wat zou ik er mee kunnen? Soms kan ik er bar weinig mee. Dan moet je dat volgens mij ook niet proberen.
Soms kan je er echter wel wat mee. Recentelijk kocht ik de CD 'Good Monsters' van Jars of Clay. Die gasten staan altijd hoog in mijn achting en deze klonk in de winkel ook wel aardig. En hoewel het even wennen was (een stuk moderner dan normaal) sprak ook dit keer weer de kracht van de teksten me aan.
De zon had weer zin in een nieuwe dag. Elke dag opnieuw, 7 dagen in de week, sleepte hij zich voort over de hemel. Van het oosten tot het westen, waar hij voldaan in de zee zakte. Elke dag opnieuw hetzelfde liedje, dat werd wel een beetje saai. Gelukkig voor hem was er de zondag. Die was niet voor niets zo genoemd. Nee, op zondag werd hij nog eens extra in het zonnetje gezet. Dan was er extra aandacht voor hem, de zon. Hij was er trots op. Ondanks dat hij elke dag aan de mensen verscheen, hadden ze hem toch een eigen dag gegeven.
Elke morgen, vlak voor hij opkomt, spreekt de zon nog even met de maan. Ze wisselen wat informatie uit over hoe die nacht was geweest en wat de mensen hadden gedaan. De maan had het allemaal goed kunnen zien en bereidde zo de zon voor op zijn nieuwe werkdag. En de zon deed aan het eind van de dag hetzelfde voor de maan. Gaandeweg de eeuwen waren ze goede vrienden geworden.
Zoals gezegd had de zon er vandaag zin in. Het gesprek dat hij had met de maan deed daar niets aan af. De maan vertelde dat het die nacht onrustig was geweest, dat er enkele mensen iets in hun schild voerden. Maar hij kon niet zo goed zien wat het was. De zon had er lak aan. Het was immers zijn dag vandaag; zondag.
Maar toen hij eenmaal aan het schijnen was, hoog boven de aarde, merkte hij dat de mensen iets aan het doen waren. Grote groepen mensen liepen door kleine smalle straten heen. Op weg naar een plaats waar nog veel meer mensen waren. Er fonkelde bij elk hoofd een klein diamantje, althans daar leek het op. Maar daar, op die ene plek waar alle mensen bij elkaar kwamen, werden de kleine diamanten een grote spiegel. De zon kreeg er hoofdpijn van. Hij snapte er niets van. Hij begon zachtjes te tranen van de felheid, waardoor er kleine wolken ontstonden. Gefrustreerd maakte hij de rest van zijn rondje af. Verdrietig om wat de mensen gedaan hadden. Boos omdat hij het niet snapte. Waarom zouden ze dat doen?
Hij vertelde die avond alles aan de maan. Het werd immers maandag, zijn speciale dag. De maan zou eens rondkijken, had hij gezegd. En dat had hij gedaan! ’s Morgens bracht hij verslag uit aan de zon. Bij het horen van wat hij zei, besloot de zon die dag maar niet te schijnen. En die dag erna ook niet. En de zondag die zou volgen, nou misschien dan weer wel.
“De mensen zijn boos op je. Je doet het eigenlijk nooit goed. Want als je veel schijnt, dan hebben ze het warm. Heb je ze nooit gezien, die gekke paraplu’s die ze opdoen als je heel hard je best doet? En hoe de mensen op het midden van de dag naar binnen vluchten omdat het te warm is buiten? Ze geven jou de schuld daarvan. En als je heel weinig schijnt, of verstopt bent achter je tranende wolken, dan zijn ze ook niet tevreden en schelden ze op je. Omdat je er nooit bent en zij je wel willen zien. En als je er dan bent, dan is het na twee dagen weer te warm. Ze hebben die spiegels neergezet zodat jij jezelf zou zien schijnen, beseffen hoe fel en warm het is.”
De zon werd verdrietig. Hoe konden de mensen dat nou doen? Ze hadden hem nodig, zagen ze dat dan niet? Maar als hij er was, dan was het nooit goed. Er was geen mogelijkheid om het goed te doen bij de mensen. Eigenwijs als ze waren. Als ze maar eens inzagen dat ze soms het warm moeten hebben, zodat hun eten kan groeien. En dat het soms koud en regenachtig is, zodat de bergen sneeuw hebben, en de rivieren water. Zodat zij, de mensen, weer kunnen leven. Ze waren niets zonder hem, maar hij kon het ze niet zeggen.
De zondag erop voelde de zon zich niet zo prettig. Hij moest wel schijnen, aan de mensen zijn licht laten zien. Maar diep van binnen voelde hij de pijn, dat de mensen hem niet begrepen. Kon hij het maar duidelijk maken, spreken, of iets laten zien. Maar niets van dit al. De zon was overgeleverd aan de gunst van de mensen.
Dat is het zeker! Een heel verschil. Maar…
Het is niet het verschil tussen arm en rijk. Hoewel dat ook een wereld van verschil is. Maar daar merken wij weinig van, hier in het rijke gedeelte van de wereld. Het is eigenlijk best oneerlijk verdeeld. Maar, zolang wij het goed hebben, prima toch?
Het is niet het verschil tussen blank en zwart. Hoewel dat ook een wereld van verschil is. Dat verschil zit hem natuurlijk in de huidskleur, maar ook in de cultuur en mentaliteit. Zouden er nog meer verschillen zijn daartussen?
Het is niet het verschil tussen dag en nacht. Hoewel dat ook een wereld van verschil is. Sommige mensen vinden het juist fijn om in de nacht te leven, terwijl anderen niet zonder het licht kunnen. Ik kan niet zonder licht, maar geniet ook van de nacht.
Het is niet het verschil tussen geloven en niet geloven. Hoewel dat ook een wereld van verschil is. Een niet voor te stellen verschil. Radicaal anders. Als het goed is dan.
Het is niet het verschil tussen op vakantie gaan en weer thuis zijn. Hoewel dat ook een wereld van verschil is. Hoewel dat er wel op lijkt. Vakantie is fijn, want je bent even weg uit je dagelijkse sleur. Opnieuw opladen.
Het is het verschil tussen thuis wonen en niet thuis wonen. Da’s pas een wereld van verschil. Opeens ben je zelf verantwoordelijk voor alle aspecten van het huishouden. Schoonmaken, koken, wassen, op tijd naar bed gaan, boodschappen doen, sociale contacten, indelen van je ritme. En dat kan best wel even wennen zijn. Je eigen verantwoordelijkheid opnemen kan ook in stapjes. Dan ga je eerst op kamers en kom je elk weekend thuis. Dan blijf je weekenden weg. Uiteindelijk stap je over naar iets wat écht van jezelf is. Lijkt me een leuk verschil, trouwens.
Die zelfstandigheid past wel bij studenten. Die bepalen immers zelf hoe ze hun leven inrichten. Daarom moeten alle studenten verplicht eens op kamers gewoond hebben, of een deel van hun studie in het buitenland volgen. Ik stel voor dat er een commissie voor in het leven geroepen wordt. Zij hebben voor hun campagne een slagzin nodig. Nou goed, die heb ik alvast!
Op jezelf wonen: Een wereld van verschil.
Een van de Tv-series die ik vroeger het leukst vond, moet toch wel Home Improvement zijn. Om het type van de humor en om de situaties die zich voordeden, moest ik altijd hard lachen. De klusser en zijn onhandige helper, de buurman waarvan je het gezicht nooit zag. Ik vroeg me altijd af hoe zijn tuin er uit zou zien.
Sinds ik een eigen ‘home’ heb, ben ik ook wel eens aan het nadenken over improvement. Een studentenkamer is leuk, maar zou je er nog meer mee kunnen doen? Misschien is de eerste vraag zelfs wel: hoe ga ik het leuk inrichten? Ik zit inmiddels twee jaar op kamers en het bevalt me nog prima. Gelukkig heb ik ook een vrij ruime kamer. En een aparte slaapkamer. Toch droom ik ook wel eens over verbeteringen of veranderingen van huis.
Het lijkt me best leuk om helemaal op mezelf te wonen. Gewoon, helemaal je eigen ding. Als er dan haren in het doucheputje zitten, weet je zeker dat ze van jou zijn. Verschillende kamers om dingen in te doen. Een woonkamer, slaapkamer, keuken, extra kamer, enzovoorts. En afhankelijk van de situatie een balkon of een zolder.
Er zijn twee dingen die ik in zo’n huis van mezelf écht wil hebben. Gewoon, omdat het leuk is! De eerste is een ballenbak. Je weet wel, waar je vroeger in speelde bij de McDonalds. Waar je dan na tien minuten liet omroepen: “Willen de ouders van André hem uit de ballenbak komen halen? Hij heeft alle ballen op kleur gesorteerd en wil een nieuwe uitdaging.” Met een ballenbak van jezelf gebeurt dat niet. Want nadat je ze op kleur gesorteerd hebt, ga je ze om en om leggen. Mijn ballenbak is idee is niet origineel, maar ik wil het wel erg graag.
Het tweede is een kamer die volledig op z’n kop is. Lamp op de vloer, meubels op het plafond vastgezet. De deuropening dus ook andersom: je moet er echt instappen. Totaal niet functioneel, want je kunt er nergens zitten. Maar wel leuk. Een boekenkast zou wel goed kunnen, want het maakt niet uit of je die op z’n kop neerzet of niet. Zo’n kamer lijkt me erg leuk. Misschien werkt het zelfs wel gewichtsloosheid in de hand.
Wat zou jij aan je huis willen verbeteren, als je er een zou hebben?
