Goeiemoggel!

Vorig jaar (ja, echt, dat was 2007) had KPN een goeiemoggel-reclame. Bijna heel Nederland vond het grappig en er was zelfs een kerstkaart-actie, met preppige kerstdagen.

SBS6 heeft inmiddels de trend ook opgepakt en komt binnenkort met een nieuwe serie: Peter R. de Vriep, Misdaadbeslaglepel. Moet kunnen, toch?

Traditioneel <> Gereformeerd

Een tijdje terug schreef ik iets over Reformatorisch zijn. Deze thematiek kwam ook terug tijdens de Oekraïnereis. In een gesprek met een van de voorgangers daar, kwam het op een gegeven moment op de houding van de kerk. In zijn woonplaats waren meerdere kerken, waaronder een Hongaars-Gereformeerde Kerk. Maar hij wilde niet zoals zij worden, zij waren traditioneel geworden. De kerk moet elke dag gereformeerd worden, om actueel te blijven. Het is gevaarlijk om een traditionele kerk te worden, want die staat stil, bij vroeger.

Slachtofferrol

We praten vaak over mensen die in een slachtofferrol duiken. Dan schuiven ze hun verantwoordelijkheid af op andere mensen, dan 'doen ze zielig'. Soms terecht, maar soms kan het ook een ontduiking zijn en vluchten voor de realiteit.

Maar, er is er een die pas écht in de slachtofferrol zat. Izaäk (zie Genesis 22).

After-Oekraïne

Daar zit je dan weer. Op je eigen stoel, na een nacht slapen in je eigen bed en eten van je eigen bord. Even wennen weer, maar ik ben ook wel blij dat ik weer thuis ben. Hoewel, op sommige punten ook weer niet. Ik heb enorm naar m'n zin gehad terwijl ik daar was.

De dagen in Oekraïne waren erg mooi, veel contact gehad en dingen gezien / besproken. Soms schrijnende situaties, waar je je als Nederlander maar weinig bij voor kunt stellen. Op sommige punten een compleet ander land. Na 3 dagen in Rivne zijn we naar Swaliava gegaan, waar we nog 2 nachten zijn geweest. Daar was wat oudere jeugd, waarvan er zelfs een enkele (goed) Engels sprak. Daarna door naar Budapest, Hongarije. Dat heet dan eigenlijk vakantie. Ik moet toegeven dat het een enorm mooie stad is, en ik zou er zeker nog eens terug willen komen, maar ik kan niet zo goed tegen de drukte daar, geloof ik.

Twee enorm verschillende ervaringen op één reis, ik had het in elk geval niet willen missen.

Oekraïne #3

Morgenavond is het zover. Rond een uur of zes zullen we de grens over rijden, Duitsland in. Door Duitsland en Polen heenrijden en dan nog een aantal kilometers in Oekraïne. Rond een uur of vier vrijdagmiddag hopen we aan te komen in Rivne, waar we onze eerste dagen zullen verblijven. We gaan daar onder andere met mensen praten, kerkdiensten bezoeken en bij een weeshuis langs. Ook moeten we wat presenteren (in English). Stiekem moet ik dat nog uitwerken en voorbereiden.

Na die drie dagen volgt een reis naar Swaliava, waar we op bezoek gaan bij een Oekraiense dominee. Ik moet hem nog mailen dat we definitief komen op de 24e en in de loop van de 26e weer weggaan. Hij gaat ons activiteiten laten zien, we zijn erg benieuwd! Daarna volgen een paar dagen vakantie in Budapest. Want als je toch in de buurt bent... Voetbal kijken zal er wel niet inzitten, maar als Nederland in de finale staat, dan merken we dat vanzelf wel.

Ons onderzoeksplan is ook goedgekeurd. Duurt even, maar dan heb je ook wat. We gaan onderzoek doen naar pastoraat en jeugdwerk en daarnaast kijken naar de activiteiten van een gemeente. Wat doen ze? Waarom doen ze dat? Het leuke is dat je op die manier een spiegel krijgt voor Nederland: wat doen wij? Waarom doen wij de dingen zoals we ze doen. Erg interessant.

Ik heb er zin an!

Frankrijk heeft verloren op sterrenbeeld

Ik weet nog dat ik moest grinniken toen ik het nieuwsbericht las. Zou dat nu werken? Met het thuislaten van een aantal grote namen, gebaseerd op hun sterrenbeeld, heeft Domenech bewezen van niet. 1 punt halen en een doelsaldo van 1-6. Ga je schamen.

Ik ben reformatorisch?

Je kunt lang nadenken over wat het nu betekent om reformatorisch of gereformeerd te zijn. Dat doe ik dan ook al een tijdje en ik ben tot de conclusie gekomen dat er twee manieren zijn om gereformeerd te zijn. De eerste manier is om de punten die men in de reformatie veranderd heeft na te volgen, uit te werken en te bewaren. Dat is wat veel kerken doen. Zij houden (soms stijf) vast aan hun traditie, want zo was die in de reformatie. Precies, zo was die in de reformatie.

De tweede manier is om te handelen in de lijn van de reformatie. Daarbij kijk je naar het waarom van de reformatie en de punten die ze aanpakten. In de 16e eeuwse reformatie zetten diverse personen zich af tegen de leer en wandel van de toenmalige hoofdkerk, de Rooms-Katholieke. Zij keren met deze reformatie terug naar de wortels van het christendom en sluiten aan bij waar de mensen in die tijd zaten. En die gedachte vind ik bij uitstek gereformeerd.

Dat sluit namelijk niet uit dat er later geen reformaties meer hoeven zijn. Ook ná de 16e eeuwse reformatie zijn er nog verscheidene geweest. Men bracht een correctie aan op voorgaande generaties, omdat ontdekt werd dat men dichter bij de Bijbel, bij God kon leven. Zo zou ook Calvijn het gewild hebben. Hij was immers reformator.

Voor vandaag zou er ook een reformatie kunnen plaatsvinden, binnen de gereformeerde kerk, maar ook in evangelische kringen. Een omwenteling in ons denken, waarbij we terugkeren naar wat de bijbel zegt. Die reformatie gaat al een tijdje sluimerend, maar het kan zo ineens omslaan. Wie zal het zeggen?

Ik ga in elk geval mijn eigen straatje reformeren. Dat betekent soms afstand nemen van wat de kerk doet. Ik probeer de doelen na te streven die de reformatoren stelden: terug naar Gods hart. Hoe? Dat is een zoektocht..

Silence, please

I woke up from a dream about an empty funeral

But is was better than the party full of people I don't really know

Soms is het fijner om te kiezen voor de stilte boven het rumoer. Mensen die veel praten, maar niets zeggen, die jou niets te zeggen hebben. Kiezen voor de stilte om te zoeken naar woorden, antwoorden, naar rust. Zou rust komen met de antwoorden? Of zouden de antwoorden nog meer vragen oproepen.

Veel feestjes zijn leeg. We herdenken belangrijke gebeurtenissen, zoals examens, verjaardagen, trouwerijen en dergelijke, maar voor mij zijn ze vaak leeg. Ik heb niets tegen feestjes, zeker niet. Maar het valt me op dat mensen zich vaak verliezen op feestjes. Alsof het een mogelijkheid is om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Alles om maar geen vragen te krijgen, tot rust te komen in de stilte. Blijkbaar is het nodig dat we ontsnappen aan de werkelijkheid. Op allerlei mogelijke manieren. We kunnen onszelf ook gewoon te druk maken met van alles en nog wat. Gewoon doorgaan, het stopt vanzelf.

Ik kan niet (meer) vluchten. Vluchten stelt het uiteindelijk toch maar uit. Die confrontatie met jezelf komt ooit, een keer. Ben je voorbereid? En waar moet je dan heen? Vluchten voelt onbevredigend. Wat is dan nog echt? Waar kan je van op aan? De stilte is dan ineens verstikkend.

So Carry Me,

I'm just a dead man

Lying on the carpet

Can't find a heartbeat

Make me breathe,

I want to be a new man

Tired of the old one

Out with the old plan

[Jars of Clay - Dead man]

Genie?

De gekwetste genius is het geniaalst. Heus waar.

Op naar de hemel!

Everybody wants to go to heaven, but nobody wants to die...

Sommige mensen zijn van het type: 'ik-wil-wel-graag-naar-de-hemel-maar-ik-geloof-niet-in-God'. Die ontwerpen hun eigen spiritualiteit, iets waar zij zich prettig bij voelen en waarvan zij het idee hebben dat het wel goed zit. Te gek man, leer me dat ook! Iedereen is de hele wereldgeschiedenis lang al op zoek naar antwoorden, en jij hebt ze! Zij vinden dat echter een puur persoonlijke zaak; als het voor jou zo werkt, dan is het goed. Hoe irrationeel is dat. Daarmee zeg ik niet dat alles rationeel moet zijn, want daarmee kom je er ook niet, maar wel dat het ook te gek voor woorden kan zijn.

Ik ben zelf van het type 'ik-wil-graag-naar-de-hemel-maar-nu-nog-even-niet'. Ik vind de hemel een prachtige plek en het lijkt me ontieglijk leuk om daar te zijn, maar nu nog even niet. Simpelweg omdat ik nog lang niet 'uitgeleefd' ben op deze wereld. Ik vind het leven gewoon veels te leuk. Een te mooi cadeau om nu al weg te geven. Natuurlijk heb ik niet te beslissen over leven en dood, maar als ik in een adviescommissie zat, dan wist ik het wel.

Zou dat goed zijn? Of zou het een teken zijn dat het hier allemaal wel erg makkelijk gaat. Immers: leven als een christen zou niet zonder slag of stoot moeten gaan. Je wordt dikwijls vervolgd, achterna gezeten, achtergesteld, en dergelijke. Lees de bijbel er maar op na. En kijk ook maar naar de vervolgde christenen in diverse landen. Is het wel goed om zo 'onbezorgd' te leven? Moet er niet wat meer moeite in het leven komen? Meer zondebesef misschien, inzet voor de naaste (zelfs de verre naaste) en minder leven voor jezelf?

Ik geloof dat personen die het bovenstaande beweren (ze hebben zeker geen ongelijk!) zich vooral Nieuw-Testamentisch oriënteren. Evangeliën, brieven van Paulus en dergelijke. En inderdaad, daar zijn dat soort onderwerpen aan de orde van de dag. Zeker bij Paulus was het allemaal geen koek-en-ei. Vervolgingen enzo. Maar is het juist niet de kracht van het Christendom dat er ook een Oude Testament is? Heeft de kerk deze ook niet geaccepteerd als het Woord van God? En staan daar ook niet boeken in als Spreuken, Prediker en Hooglied? Voor de aardigheid een citaat uit een van die boeken (Prediker): 'geniet van je jonge jaren'.

Oekraïne # 2

Inmiddels tikt de tijd verder door en over 10 dagen vertrek ik al! Mijn paspoort is morgen klaar, dus dat is een probleem minder. Het begint nu allemaal wat concreter te worden: het onderzoeksplan is klaar, en ook de eerste drie dagen zijn qua programma al goed rond. Dat is erg fijn, want daar krijg ik zin in! Nu hopen dat ook die tweede dominee ons kan helpen en terugmailt.

Er moet de komende tijd nog veel voorbereid worden. Een aantal presentaties (in het Engels), maar ook praktische zaken en informatie over de plaats waar we komen. Welke dingen moet je nu wel doen, en wat juist niet? Wat moet ik eigenlijk allemaal meenemen?

Ik zit ook redelijk vol met vragen, maar daardoor krijg ik er wel zin in! Nu maar hopen dat het niet tegenvalt. =)

Zeg, mag ik je wat vragen?

Een aantal levensbeschouwelijke vragen. Hier de antwoorden:

Ik geloof in God. Sterker nog; in één God. Tegenwoordig schijnt dat raar te zijn. En geloof je al in één God, dan zit die God in jezelf, daar moet je mee in contact komen. Nou, daar geloof ik dan weer niet in. Ik geloof wel dat God in mij woont, maar dat is niet iets vanzelfsprekends. Dat heet genade. In het dagelijks leven ben ik een veels te krampachtige volgeling van Jezus Christus. Inspiratie put ik uit mensen om me heen, uit verhalen over vroeger en uit de gedachtengangen van Søren Kierkegaard, Alvin Plantinga, Socrates en William Ockham. Inspiratie vind ik belangrijk, het maakt het leven nog een beetje draaglijk. Inspiratie komt bij mij pas zo rond de klok van elven, bedtijd voor de meeste mensen – en ook voor mij. Dat frustreert soms wel eens, omdat je dan niet kan slapen: je moet immers je inspiratie benutten.

Ik heb het geluk gehad dat ik altijd al opgegroeid ben in een christelijke omgeving, met diverse waarden en normen en veel contacten. Daar ben ik echt wel dankbaar voor. En zo met de loop der tijd groeit dan op een of andere manier wat geloof, en dat ontkiemt. Totdat je voor jezelf besluit dat het echt waar is. Sterker nog; ik kan inmiddels niet anders meer. Via vrienden heb ik veel geleerd en ontdekt. Met de kerk heb ik de laatste tijd iets meer moeite.

Wat ik echt belangrijk vind – qua normen en waarden – is dat iedereen ruimte krijgt om zichzelf te zijn, te ontplooien en te leven. Ook al is dat soms lastig, omdat je dan zelf niet altijd veel ruimte overhoudt. Ik heb niet zoveel op met vrijheid van meningsuiting. Sommige mensen lijken niet eens in staat een fatsoenlijke mening te kunnen onderbouwen. Respect is ook mooi, maar dat moet je verdienen. Op naar het post-postmodernisme!

Het schijnt zelfs dat het leven zin heeft, ook al twijfel ik daar soms wel eens aan. Vandaag leef je nog, morgen kan je dood zijn. Heeft dat zin? Ik heb ontdekt dat de zin van het leven niet zit in deze zichtbare werkelijkheid. Om het kort te houden: er is méér. Voldoening krijg je door de wegen van je hart te volgen. Leef niet voor jezelf, dan raak je verstrikt. Gemeenschap vind ik in dit verband ook een belangrijk begrip. Maar bovenal; leef op je mogelijkheden. Overschat jezelf niet, maar wees wijs en zoek de HEER.

Ik droom graag. Dromen en fantasie zijn interessant. Ze laten je iets zien van jezelf, vaak onbewust. Heb je wel eens nagedacht over het ontstaan van gedachten? Mijn droom is dat de Kerk zich verenigd in verdeeldheid. Het is nonsens om te denken dat we weer één kerk kunnen vormen. En als die kerk er komt, dan wil ik er geen lid van zijn. Maar samenwerken lijkt me goed. Samen het Lichaam vormen waarvoor we bedoeld zijn. Om onze taken op te pakken, ieder op z’n plek. Daarmee hoop en droom ik dus ook dat ik mijn plek mag vinden, waar die ook zal zijn.

[het is een beetje hak-op-de-tak, maar ik denk dat je de vragen er ook wel uithaalt.]

Irritaties

Sommige dingen kunnen je vreselijk irriteren. Mensen kunnen dat ook, maar daar wou ik het niet over hebben. Dat is toch weer nét iets persoonlijker gekleurd. En als je je aan iemand irriteert, zegt dat ook heel veel over jou zelf. Met dingen is dat weer iets minder.

Iets wat irritant of vervelend is kan dat zijn om verschillende redenen: het is heel erg verplicht, vies / smerig, glibberig, voorkombaar, onvoorspelbaar, etc. Daarom is het volgens mij ook niet mogelijk om een lijstje te geven van dat soort dingen.

Misschien is vervelend wel een beter woord dan irritant. Maar goed. Ik vind sommige dingen dus ook wel vervelend:

- Warme toiletbrillen
- Tegenwind (zowel op de heen- als terugweg)
- Onverklaarbare treinvertragingen
- Knappende veters
- Hondenpoep onder je schoenen
- ...

Wat vind jij nou echt irritant/vervelend?

Aforisme

Ik pieker, dus ik besta.

Basisemoties

De menselijke emotie-kaart is grofweg te verdelen in vier vlakken: basisemoties. Het zijn 'boos', 'bang', 'bedroefd', en 'blij'. De 4 B's. Drie ervan zijn negatief. Tenminste, hoofdzakelijk gezien. Het kan soms ook wel een goed teken zijn dat je bedroefd bent of boos. Of bang, maar daar twijfel ik iets meer over.

Ik vraag me af of je die vier basisemoties, grondtonen van je bestaan, ook kunt nemen als een soort levenshouding. Iemand is van nature zo gesteld. Iemand kan leven vanuit angst (als ze maar niet ...), vanuit boosheid (zij doen het fout!!!), vanuit bedroefdheid (ik ben eigenlijk heel zielig), of vanuit blijdschap (ik ben tevreden). Ik heb het idee dat het laatste veel minder vaak voorkomt dan de eerste drie. Terwijl je eigenlijk drie keer zoveel blij zou moeten zijn voor een beetje evenwicht.

Een spannende vraag is ook of het misschien 'fout' is om een bepaalde emotie te hebben als leidraad voor je leven. Ben je fout bezig als je steeds vanuit angst reageert? Of vanuit verdriet of boosheid? Wat zegt dat over jou als persoon? Maar kun je dan wel altijd blij reageren? Volgens mij kan dat ook niet de bedoeling zijn. Het zou niet reëel zijn. Blijkbaar heeft de werkelijkheid deze vier emoties nodig.

Toch denk ik dat het goed is als we de drie negatieve emoties niet teveel laten overheersen. Dus is het zoeken naar een blijde levenshouding. (Ik bedenk me nu net pas dat ook Paulus hier dingen over schrijft...)

Oekraïne

Over enkele weken ben op studiereis naar (de) Oekraïne. Samen met Mariët (en Marcel) op reis om onderzoek te doen naar geloofsbeleving, pastoraat en jeugdwerk in de Oekraïense kerk. We gaan onder andere op bezoek bij een Nederlandse dominee die daar aan het werk is. We hopen op veel gesprekken en een goede indruk.

Maar wat kun je verwachten van die indruk? Ik ben nooit oostelijker geweest dan West-Tsjechië, en dan vooral in de toeristische gebieden. Nederland stuurt zendelingen er naar toe, men gaat op werkvakantie. Kun je daar wel onderzoek doen? De kerken die wij gaan bezoeken hebben gemiddeld zo'n 50 leden (Dat is 30x minder dan mijn kerk). Hoe zullen de mensen zijn die we gaan ontmoeten (of juist niet ontmoeten, want zij spreken geen Engels en wij geen woord Oekraïens).

Vragen te over, zo in de voorbereiding. Aankomende week een onderzoeksplan afronden. Want daarheen gaan is leuk, maar je moet ook wat te doen hebben. Vragen die je gaat stellen, mensen die je gaat spreken. Dat lukt aardig, gelukkig.

Relevantie in vier letters

Ik vraag me geregeld af wat nu exact de meerwaarde is van geloven (in de christelijke God). Zeker in deze huidige tijd. Veel mensen hebben namelijk een raar beeld van christenen: ze mogen niets en moeten alles. Daarnaast heb je ook nog die rare geschiedenis waar je ook niet trots op kan zijn. En om eerlijk te zijn, soms lijkt dat ook wel eens zo. Alleen al omdat je ervoor kiest om niet alleen je eigen wil te doen, om te doen waar je zelf zin in hebt. Nou, wat heb je er dan aan? Het is toch juist belangrijk dat je doet waar je zelf achter staat en gelukkig van word?

Ja, maar de laatste tijd ontdek ik dat dát ook kan. Al zegt dat natuurlijk nog niets over de meerwaarde van geloven. Dat zou het hooguit gelijk trekken. Dan is het niet meer per se een verspilling van tijd, maar gewoon een andere levensinvulling. En daar kun je ook best gelukkig van worden.

Ik heb met veel mensen gesproken, iets wat ik leuk vind om te doen. Ik vind het leuk en vooral fascinerend om te ontdekken wat mensen nu vinden, denken, geloven. Waarom geloven ze wat ze doen? Wat brengt ze daartoe? Soms ontdek ik dan nog wel eens wat.

Want wat ik dan bij slechts heel weinig mensen tegen kom, is hoop. In een wereld waar zoveel verkeerd gaat lijkt alles nutteloos. Christenen hebben een antwoord: hoop. Het is niet allemaal voor niets. Misschien maakt het voor je bezit, geluk of welvaart niet uit of je geloof of niet, zodra je wel gelooft heb je hoop. En dát is de meerwaarde en voor mij ook de relevantie van het geloof. Zonder hoop zou het leven uitzichtloos of heel beperkt worden. Is dit nu alles? De zinloosheid van het bestaan dringt zich op.

(Ja, ook de liefde speelt een belangrijke rol; liefde onderling is iets waar juist christenen bij uitstek in moeten uitblinken. De praktijk wijst uit dat dát in deze cultuur juist heel lastig is te realiseren. En daarom is ook de hoop zo belangrijk. Die valt niet uit te wissen uit menselijk gedrag.)