Geven

Je lijkt slechts geboren om door te geven.

Alles bestemd voor later. Kinderen groeien op, worden ouder. Ze worden ook ouder in de zin van dat ze kinderen krijgen. Het doorgeven begint weer opnieuw. Je leeft op dat moment maar deels voor jezelf. Vooral voor je kinderen. Dat zij een mooie toekomst hebben. Eigenlijk is het hele leven doorgeven.

Nooit zijn er veel momenten waarop je echt voor jezelf bezig bent. Hooguit op vakantie. Dan kun je echt doen wat je zelf wil. Maar iedereen weet dat vakantie niet voor niets 'vakantie' heet. Het is afwisseling van werk en bezig zijn. Je ontkomt er dus ook niet aan.

Is dat het allemaal wel waard? Wat zijn nu de dingen waar je van kan genieten? Zijn dat de dingen die moeten, of juist de dingen die mogen? Maar wanneer heb je daar tijd voor?

Het hele leven is in stand houden van wat al was. Meebouwen aan het collectief. Niet voor jezelf, maar voor een ander. Of voor anderen. Of voor de Ander. Dat brengt denk ik een heel ander perspectief in het leven. Het is dan ook niet afgelopen als je dood bent. Hoewel ik dat erg lastig vind, want dit leven is er niet voor niets. En het is ook erg waardevol.

Daarom lijk je ook geboren om door te geven. Uiteindelijk is het niet zo. En ook al zou het zo zijn. Genieten van het doorgeven kan ook.

Etre et Avoir is een aparte film.