Ik vraag me geregeld af wat nu exact de meerwaarde is van geloven (in de christelijke God). Zeker in deze huidige tijd. Veel mensen hebben namelijk een raar beeld van christenen: ze mogen niets en moeten alles. Daarnaast heb je ook nog die rare geschiedenis waar je ook niet trots op kan zijn. En om eerlijk te zijn, soms lijkt dat ook wel eens zo. Alleen al omdat je ervoor kiest om niet alleen je eigen wil te doen, om te doen waar je zelf zin in hebt. Nou, wat heb je er dan aan? Het is toch juist belangrijk dat je doet waar je zelf achter staat en gelukkig van word?
Ja, maar de laatste tijd ontdek ik dat dát ook kan. Al zegt dat natuurlijk nog niets over de meerwaarde van geloven. Dat zou het hooguit gelijk trekken. Dan is het niet meer per se een verspilling van tijd, maar gewoon een andere levensinvulling. En daar kun je ook best gelukkig van worden.
Ik heb met veel mensen gesproken, iets wat ik leuk vind om te doen. Ik vind het leuk en vooral fascinerend om te ontdekken wat mensen nu vinden, denken, geloven. Waarom geloven ze wat ze doen? Wat brengt ze daartoe? Soms ontdek ik dan nog wel eens wat.
Want wat ik dan bij slechts heel weinig mensen tegen kom, is hoop. In een wereld waar zoveel verkeerd gaat lijkt alles nutteloos. Christenen hebben een antwoord: hoop. Het is niet allemaal voor niets. Misschien maakt het voor je bezit, geluk of welvaart niet uit of je geloof of niet, zodra je wel gelooft heb je hoop. En dát is de meerwaarde en voor mij ook de relevantie van het geloof. Zonder hoop zou het leven uitzichtloos of heel beperkt worden. Is dit nu alles? De zinloosheid van het bestaan dringt zich op.
(Ja, ook de liefde speelt een belangrijke rol; liefde onderling is iets waar juist christenen bij uitstek in moeten uitblinken. De praktijk wijst uit dat dát in deze cultuur juist heel lastig is te realiseren. En daarom is ook de hoop zo belangrijk. Die valt niet uit te wissen uit menselijk gedrag.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten