I woke up from a dream about an empty funeral
But is was better than the party full of people I don't really know
Soms is het fijner om te kiezen voor de stilte boven het rumoer. Mensen die veel praten, maar niets zeggen, die jou niets te zeggen hebben. Kiezen voor de stilte om te zoeken naar woorden, antwoorden, naar rust. Zou rust komen met de antwoorden? Of zouden de antwoorden nog meer vragen oproepen.
Veel feestjes zijn leeg. We herdenken belangrijke gebeurtenissen, zoals examens, verjaardagen, trouwerijen en dergelijke, maar voor mij zijn ze vaak leeg. Ik heb niets tegen feestjes, zeker niet. Maar het valt me op dat mensen zich vaak verliezen op feestjes. Alsof het een mogelijkheid is om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Alles om maar geen vragen te krijgen, tot rust te komen in de stilte. Blijkbaar is het nodig dat we ontsnappen aan de werkelijkheid. Op allerlei mogelijke manieren. We kunnen onszelf ook gewoon te druk maken met van alles en nog wat. Gewoon doorgaan, het stopt vanzelf.
Ik kan niet (meer) vluchten. Vluchten stelt het uiteindelijk toch maar uit. Die confrontatie met jezelf komt ooit, een keer. Ben je voorbereid? En waar moet je dan heen? Vluchten voelt onbevredigend. Wat is dan nog echt? Waar kan je van op aan? De stilte is dan ineens verstikkend.
So Carry Me,
I'm just a dead man
Lying on the carpet
Can't find a heartbeat
Make me breathe,
I want to be a new man
Tired of the old one
Out with the old plan
[Jars of Clay - Dead man]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten